Şimdi çok gerilerde bıraktığını sandığın geçmişinin sokaklarında gezin. Sohbet et kendinle, hayatı bir tüy gibi avucuna alıp üfle…

Beklemek… Ne zor bir kelime… Olur ya elin gider kâğıda, kaleme. Yazamazsın. Yazarsın, kendine bile okuyamazsın. Özlemekten utandığın oluyor mu? Bu ne biçim yangın dediğin? Gözümü kapasam da bir gün daha geçse dediğin mesela?

“Allah sabredenle beraberdir” diyor ya Kitap, korkumdan sabrettiğim oluyor. İçim içimi kemirip de sabrediyormuş gibi yaptığım bazen. Sanki ellerim yetermiş gibi duygularımı kapatmaya. Yetmiyor… Gelecek derdim sana… Güzel günler gelecek, bu korku neden? Ne var ki, geleceğin daha fazla karanlıktan başka vaadi yok.

Sana uzun uzun susuyorum, zaten konuşmak istesem de dilimden tek kelime çıkmıyor… Lakin o gülümsemeler, hâlâ sana aitler…

Ezgi Harmancı

Güneş yüzüne değerse diye kalbim kırılıyor, ah bir ses aşina olsa kulağına… Dizlerimiz yara bere içinde, düşlere düşüp düşüp çıkıyoruz. Uzakta olmak yüz yüze gelememek değildir ya, biliyorum ki ben seni arıyorsam sen de beni arıyorsun… Korkmuyorum aramaktan yorulursam diye, ‘çünkü yeniden buluşacağımızı biliyorum ilahi bir ebediyette…’

Ezgi Harmancı

Ruhuma üfleneni yazan bir kâtibim ben. Nice kelimelere gebe kalan, onları ince ince tartıp, sonunda kalemi mürekkebe batırıp yaz deneni yazan bir kâtibim…

Ben sesim, ben soluğum… Beni uykularımdan uyandıran, masaldan gerçeğe bir adım yaklaştıran, ne olduğumu, nerden gelip nereye gittiğimi hatırlatan, mahremiyetimde insanlığın aradığı sırrı bulduğum bir nefesim.

Leyla’yım ben, Zühre’nin duasıyım. Doğayı okur gibi, ağacı, yaprağı, insanı okur gibi okunmayı bekleyen bir nesirim, nazımım…

Açtım kollarımı bekliyorum. Sen gelince bahar gelecek, sen gelince yağmur duracak. Kalemle nefes bir olacak. Gece güne dönecek öyle ya! Aslolan sözdür sevgili, gerisi beyhude!

Güneş gözüne doğar ya bazen, yani öyle gelir

uykunda sana. Ama güneş benim tam gözümün

içine doğdu bugün. Balkona çıkıp yalınayak sokağı

seyrettim. Biraz gülümsedim.

Biraz içim serinledi, biraz soğukkanlıydım…

Aylardan beri uyuklarken minik bir buseyle hayata

dönmüş gibiydim biraz…

Bugün, güzel bir gün… Bugün yağmur bile yağsa

gökkuşağı çıkar ardından. Bugün rengârenk düşler

görüyorum gözümün değdiği yerlerde. Bugün

hiçbir çocuk üzülmüyor gibi hissediyorum. Anlam

yüklemeden bakıyorum etrafıma ve insanlardan

beklentilerimi yok denecek kadar aza indirgiyorum

bugün…

Balıklarım uyuyordu ben uyandığımda. Tek tek

konuştum onlarla. Sessizdim. Uzanıyorlardı boylu boyunca. Biraz tedirginlerdi. Gözlerinin açıklığını

ona yordum.

Sahi, balıklar gözü açık mı uyur?

İyi yıllar…

Yazar olmak için çıktıysan yola, kalemi kâğıdı bu yolda tanıdıysan, yanlışının üstünü cesurca karaladıysan ve korkmadıysan kelimelerinden kaybedecek şeylerin var demektir bu uğurda.

Artık kaleminle düşüneceksin, ruhunu dinlemek için inzivaya çekileceksin. Yersiz konuşmalar fazla gelecek sana, sen yazmak isteyeceksin.

Yapraklar sararacak, yere bırakacak kendilerini ardından. Sen güneşin günden ayrılışını izleyeceksin. İşittiğini yazmak için, gördüğünü, kokladığını yazmak için kaleminle rüya göreceksin.

Yazlar güze dönecek, güzler kışa savacak sırasını. Kâinatın düzenine seyirci olacaksın.

Hazır mısın?

Yaz, yenilenmek için en güzel mevsimdir. Tüm yılın yorgunluğunu attığın, kendine zaman ayırdığın, yapmayı en çok sevdiğin şey ne ise onu yaptığın mevsimdir.
O olmazsa yaşayamam demediğin her şeyden vazgeç ve tazelenmek için kendine bir şans ver. Yüzüne doğan güneş her sabah yenilenmene yardımcı olacak…
Bol güneşli, hoş sohbetli, sıcacık ve hareketli mevsim kapında! Yaz burada!
Hoş geldin!

Günler bazen hızlı geçer bazen beklersin hiç ilerlemez… Bunun mevsimsel bir açıklaması yoktur her zaman. Ama öyle ya da böyle dünya döner… “Elbette acı çekeceksin, görmenin bedelidir bu. Elbette için korkuyla dolacak, yaşamak demek tehlike içinde olmak demektir. Büyümek zordur!”

İnsan etten kemiktendi… Duygu kavramının bilimsel bir açıklaması yoktu. Adı konmuş birkaç hissiyat vardı sadece… Korkmak mesela, düşünmek vardı… Hissetmek vardı sonra… Bir mevsime anlam yüklemek iç rahatlatmaktır… Bahar, kış’ın ardından yeniden doğmak gibidir mesela. Güne gülerek başlamak, erken uyanmak, soğuğun verdiği kasvetten arınmak gibidir. Toprakta yeşeren her çiçek, içinde büyürmüş gibi mutlu olursun, günler uzun, günler aydınlıktır.

Bugün artık bahar tüm mutluluğuyla kapında… 52. mevsime hoş geldin…

Eğer merhametin olmasaydı nasıl algılardın dünyayı? İnsaniyetine sığındığın geceler geçirdin. Kâbuslarından korkup uyuyamadığın geceler, hep ‘en uzun gece’ler oldu. Kış mevsiminin rehaveti çöktüğünde sabrın zayıfladı. ‘Hava güzel olsaydı yapardın’ lar arttı. Mevsim böyle zor olmasa sokakta gözünden kaçmayacak şeyler kaçırdın…

Yeni hayaller, yeni fikirler, yeni insanlar… ‘Bu yıl her şey başka olacak’ her yeni yıl gibi. Radikal kararlar alacaksın, yapamadığın şeyleri yapacaksın, unuttuğun dostlarını hatırlayacaksın, hatta uzak durduğun kalemine yeniden sarılacaksın… Bu yıl her şey başka olacak…

Yeni yılın ilk mevsimine geldin, hoş geldin…

Hiçbir mevsim sonsuz değil. İnsan ömrü, hayata bırakacağın izlerle sonsuz oysaki… Ömrünün parçalarını derle diye, sen yaz diye, sen kendini, kalemini tanı diye doğuyor bu dergi her mevsim.

Ana sütüyle başlayıp tüm lezzetleri tattın. Yollar yürüdün, insanlar tanıdın.

Okumaktan korkma! Rüyalara dalmaktan, cümleler dizmekten birbiri ardına…

Kendini dinle! Goethe’ye güven, bak ne diyor:

“Sana yalnız kalbin yol açacak…”